Na ruim een jaar ziek geweest te zijn, Megabacterie na een lange kuur overwonnen, maar de medicijnen hebben de nodige sporen achter gelaten. Nooit meer op gewicht gekomen, nooit meer de oude geweest, maar tot enkele weken geleden met ups en dows nog heel goed te pas. WEel de nodige momenten gehad, waarop we dachten dat het tijd was, maar elke keer bleef hij toch doorzetten.
Afgelopen weken ging het wat harder achteruit, het vliegen ging zeer moeizaam, zijn pootjes werkten niet meer op volle kracht en sinds zijn evenwicht vorige week ook de nodige kuren begon te vertonen hebben we nog de bodem van de kooi verhoogd naar tralienivo, zodat hij niet meer kon vallen. Hij leefde op de bodem, voerbak stond op de bodem, alles binnen handbereik.
Maar zijn koppie bleef maar gaan. Hij was zo ontzettend eigenwijs, tot gisteren an toe. Wilde dan met alle geweld in de voliere eten (handje onder zn kont voor het geval hij zou vallen) wilde met alle geweld een rondje vliegen (waarna we hem van de boekenkast achter de boeken vandaan moesten plukken)
Ukkie, je hebt een jaar gestreden en de moed niet opgegeven. Vanmorgen besloot je dat het genoeg was en af en toe om je heen kijkend ben je vanmiddag om half 3 in onze handen rustig ingeslapen.
Uk, bedankt voor de afgelopen 5 en een half jaar, dat je ons met je aanwezigheid, je eigenwijsheid en je slimme koppie hebt vermaakt.
Ons waarschuwen als de voerbak bijna leeg was, als het tijd was om de voliere voor de nacht te sluiten, dan vloog je een rondje, luid kwetterend... Als je een appeltje wilde, ging je op de fruitschaal zitten.
Ukkie bedankt!
0 reacties:
Een reactie plaatsen